Carl Schmitt (1888–1985) był niemieckim prawnikiem i teoretykiem polityki, znanym z krytyki liberalizmu i demokracji parlamentarnej. Jego prace miały znaczący wpływ na filozofię polityczną XX wieku.

Wczesne życie i edukacja

Urodzony 11 lipca 1888 roku w Plettenbergu, Schmitt studiował prawo na uniwersytetach w Berlinie, Monachium i Strasburgu, gdzie w 1910 roku uzyskał doktorat. W 1915 roku habilitował się na Uniwersytecie w Strasburgu.

Kariera akademicka

Schmitt wykładał na kilku niemieckich uniwersytetach, w tym w Monachium, Greifswaldzie, Bonn, Kolonii i Berlinie. Jego prace, takie jak „Teologia polityczna” (1922) i „Pojęcie polityczności” (1927), analizowały relacje między polityką a prawem oraz krytykowały liberalne instytucje demokratyczne.

Kontrowersje i późniejsze lata

W 1933 roku Schmitt wstąpił do NSDAP i aktywnie wspierał reżim nazistowski, co później przyczyniło się do kontrowersji wokół jego osoby. Po II wojnie światowej został pozbawiony prawa do nauczania, ale kontynuował działalność naukową, publikując m.in. „Nomos Ziemi” (1950).

Dziedzictwo

Pomimo kontrowersji, prace Schmitta nadal są przedmiotem analiz i debat w dziedzinie teorii polityki i prawa, wpływając na współczesne dyskusje dotyczące suwerenności, stanu wyjątkowego i natury polityczności.