Kto uchwalił Konstytucję 3 maja?

Konstytucja 3 maja została uchwalona przez Sejm Rzeczypospolitej Obojga Narodów, znany jako Sejm Czteroletni lub też Sejm Wielki (1788–1792). To właśnie posłowie oraz senatorowie uczestniczący w obradach tego sejmu przygotowali, poparli i zatwierdzili tekst ustawy rządowej 3 maja 1791 roku. Dokument ten był odpowiedzią na potrzebę reform ustrojowych i ratowania państwa przed rozpadem.

W procesie uchwalania Konstytucji kluczową rolę odegrali Król Stanisław August Poniatowski, a także wybitni politycy i reformatorzy, m.in. Hugo Kołłątaj, Ignacy Potocki i Stanisław Małachowski. Uchwaleniu sprzyjał fakt, że część przeciwników reform była nieobecna podczas decydujących obrad, co umożliwiło szybkie i skuteczne przeforsowanie ustawy.

Sejm Wielki działał jako reprezentacja narodu — zarówno szlachty, jak i części duchowieństwa. Uchwalając Konstytucję, sejm przekształcił się w zgromadzenie narodowe, które przyjęło tek akt prawny niemal jednomyślnie, choć nie bez kontrowersji i napięć politycznych.

Znaczenie Konstytucji 3 maja

Konstytucja 3 maja uznawana jest za pierwszą w Europie i drugą na świecie (po konstytucji Stanów Zjednoczonych) ustawę zasadniczą, która wprowadzała nowoczesne zasady ustroju państwa, m.in. trójpodział władzy, ograniczenie liberum veto i zwiększenie ochrony chłopów. To symbol patriotyzmu oraz dążenia do naprawy Rzeczypospolitej w czasach kryzysu wewnętrznego i zewnętrznego zagrożenia.