Historia Orderu Orła Białego

Order Orła Białego to najstarsze i najwyższe odznaczenie państwowe Rzeczypospolitej Polskiej. Został ustanowiony 1 listopada 1705 roku przez króla Augusta II Mocnego. Początkowo nadawany był za wybitne zasługi cywilne i wojskowe, zarówno w czasie pokoju, jak i wojny. W okresie międzywojennym order ten otrzymało 24 obywateli polskich oraz 87 cudzoziemców, w tym monarchowie, prezydenci i premierzy. Po II wojnie światowej nadawanie orderu wznowiono w 1992 roku.

Symbolika i wygląd

Order Orła Białego ma formę krzyża maltańskiego z białymi ramionami, na których znajduje się czerwony emaliowany medalion z wizerunkiem białego orła. Noszony jest na błękitnej wstędze przewieszonej przez lewe ramię. Na lewej piersi przypina się gwiazdę orderową z dewizą: „Za Ojczyznę i Naród”.

Kto może otrzymać Order Orła Białego?

Order nadawany jest przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej osobom, które wyróżniły się znamienitymi zasługami dla kraju. Otrzymują go zarówno obywatele polscy, jak i najwyżsi rangą przedstawiciele państw obcych. W historii orderu zdarzyło się tylko raz, że został on odebrany – miało to miejsce w przypadku Wincentego Witosa.

Znaczenie Orderu Orła Białego

Order Orła Białego jest symbolem najwyższego uznania za zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej. Jego historia i prestiż czynią go jednym z najważniejszych odznaczeń państwowych na świecie.