Wyprawy krzyżowe, zwane również krucjatami, były serią zbrojnych ekspedycji organizowanych w XI–XIII wieku przez chrześcijańskie państwa Europy Zachodniej. Ich głównym celem było odzyskanie kontroli nad Ziemią Świętą, zwłaszcza Jerozolimą, która znalazła się pod panowaniem muzułmańskim. Pierwsza wyprawa krzyżowa, zainicjowana przez papieża Urbana II na synodzie w Clermont w 1095 roku, zakończyła się zdobyciem Jerozolimy w 1099 roku.

Przyczyny organizowania wypraw krzyżowych były wieloaspektowe:

• Religijne: Chęć wyzwolenia miejsc świętych chrześcijaństwa spod kontroli muzułmanów oraz zapewnienie bezpieczeństwa pielgrzymom podróżującym do Ziemi Świętej.
• Polityczne: Wzmocnienie pozycji papiestwa oraz zjednoczenie chrześcijańskich władców Europy przeciwko wspólnemu wrogowi.
• Gospodarcze: Dążenie do zdobycia nowych ziem, bogactw oraz otwarcia szlaków handlowych na Bliskim Wschodzie.

Wyprawy krzyżowe miały znaczący wpływ na historię Europy i Bliskiego Wschodu, prowadząc do intensyfikacji kontaktów międzykulturowych, wymiany handlowej oraz zmian w strukturze społecznej i politycznej ówczesnego świata.