Cechy wyglądu kuny

Kuna to niewielkie, zwinne zwierzę z rodziny łasicowatych, które łatwo rozpoznać dzięki charakterystycznemu wyglądowi. W Polsce występują głównie dwa gatunki kun: kuna leśna (Martes martes) oraz kuna domowa, zwana kamionką (Martes foina).

Kuny mają smukłe, wydłużone ciało, które umożliwia im sprawne poruszanie się zarówno po ziemi, jak i na drzewach. Ich długość ciała wynosi zazwyczaj od 40 do 55 cm, a ogon mierzy od 20 do 30 cm. Sierść kuny jest miękka i gęsta – u kuny leśnej najczęściej w ciemnobrązowym odcieniu z żółtawą lub pomarańczową plamą na szyi, natomiast u kuny domowej sierść jest nieco jaśniejsza, a plama na gardle i klatce piersiowej – biała i często rozleglejsza.

Głowa kuny jest stosunkowo mała, z zaostrzonym pyszczkiem i małymi, zaokrąglonymi uszami z jasną obwódką. Jej oczy są duże, co zapewnia dobrą widoczność nawet nocą – kuny prowadzą bowiem głównie nocny tryb życia. Charakterystyczne są również ostre pazury i silne kończyny umożliwiające sprawne wspinanie się.

Czym różnią się kuna leśna i domowa?

Kuna leśna zazwyczaj zamieszkuje gęste lasy i rzadko pojawia się w pobliżu osiedli ludzkich, natomiast kuna domowa często wybiera do życia także okolice zabudowań, a nawet poddasza czy stodoły. Poza rozmiarem i kolorem plamy na szyi, obie kunie łatwo pomylić – stąd tak ważna jest obserwacja szczegółów w ubarwieniu i otoczeniu, w którym je spotkamy.