Mały Traktat Wersalski, podpisany 28 czerwca 1919 roku, był integralną częścią Traktatu Wersalskiego, kończącego I wojnę światową. Jego głównym celem było zapewnienie ochrony praw mniejszości narodowych w nowo powstałych państwach Europy Środkowo-Wschodniej. Traktat ten został podpisany przez Polskę oraz inne kraje, takie jak Czechosłowacja, Grecja, Rumunia i Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców.

Podpisanie Małego Traktatu Wersalskiego było warunkiem koniecznym dla uznania suwerenności tych państw przez społeczność międzynarodową. Polska, reprezentowana przez Ignacego Paderewskiego i Romana Dmowskiego, zobowiązała się do poszanowania praw mniejszości narodowych, w tym zapewnienia im równości wobec prawa, ochrony życia, zdrowia oraz swobody religijnej.

Warto zauważyć, że Mały Traktat Wersalski uprawniał mniejszości narodowe do bezpośredniego odwoływania się do Ligi Narodów w przypadku dyskryminacji, co stanowiło istotny mechanizm ochrony ich praw. Jednakże, traktat ten był również postrzegany jako ingerencja w suwerenność państw sygnatariuszy, ponieważ nie nałożono podobnych zobowiązań na inne kraje, takie jak Niemcy.

Ostatecznie, Polska wypowiedziała Mały Traktat Wersalski 13 września 1934 roku, protestując przeciwko wystąpieniu Niemiec z Ligi Narodów oraz przystąpieniu do niej Związku Radzieckiego. Mimo to, Polska nadal zobowiązywała się do przestrzegania praw mniejszości narodowych na swoim terytorium.