Kompas, jedno z najważniejszych narzędzi nawigacyjnych, ma swoje korzenie w starożytnych Chinach. Już w okresie dynastii Han (202 p.n.e. – 220 n.e.) Chińczycy odkryli właściwości magnetytu, naturalnie magnetycznej rudy żelaza, i zaczęli wykorzystywać go do wskazywania kierunków. Początkowo kompas miał formę magnetycznej łyżki umieszczonej na gładkiej powierzchni, która obracając się, wskazywała południe.

Pierwsze udokumentowane użycie kompasu w nawigacji morskiej w Chinach miało miejsce między VII a X wiekiem. Chińczycy zaadaptowali kompas do żeglugi, co znacząco wpłynęło na rozwój handlu morskiego i eksploracji.

Do Europy kompas dotarł pod koniec XII wieku. Pierwsze wzmianki o jego użyciu przez europejskich żeglarzy pochodzą z 1190 roku. W 1269 roku francuski uczony Petrus Peregrinus opisał kompas z podziałką na 360 stopni, a około 1300 roku włoski wynalazca Flavio Gioja wprowadził różę wiatrów, która jest używana do dziś.

Warto zauważyć, że rozwój kompasu był wynikiem wkładu wielu kultur i wynalazców na przestrzeni wieków. Od starożytnych Chin po średniowieczną Europę, kompas ewoluował, stając się nieodzownym narzędziem w nawigacji morskiej i lądowej.