Osada w Biskupinie, datowana na VIII wiek p.n.e., została założona przez społeczność kultury łużyckiej, która zamieszkiwała tereny dzisiejszej Polski w epoce brązu i wczesnej epoce żelaza. Mieszkańcy tej kultury, będący przodkami późniejszych Słowian, zbudowali gród na wyspie o powierzchni około 2 hektarów, otoczony wałem obronnym o wysokości 6 metrów oraz falochronem chroniącym przed wodami jeziora.

Zabudowa osady składała się z około 100 drewnianych domów, ustawionych wzdłuż 11 ulic wyłożonych drewnem. Każdy dom miał powierzchnię od 70 do 90 m² i składał się z przedsionka oraz izby głównej. Szacuje się, że w Biskupinie mieszkało około tysiąca osób, które zajmowały się rolnictwem, hodowlą zwierząt, rzemiosłem, myślistwem oraz rybołówstwem.

Odkrycie osady w Biskupinie miało miejsce w 1933 roku, kiedy to nauczyciel Walenty Szwajcer zauważył wystające z wody pale podczas wycieczki szkolnej. Dzięki temu przypadkowemu odkryciu rozpoczęto szeroko zakrojone badania archeologiczne, które dostarczyły cennych informacji na temat życia i kultury pradawnych mieszkańców tych terenów.