Pochodzenie pomidorów

Pomidory (Solanum lycopersicum) wywodzą się z Ameryki Południowej, a dokładniej z regionów Andów, obejmujących tereny dzisiejszego Peru i północnego Chile. W tych obszarach rosną dziko do dziś. Pierwsze uprawy pomidorów pojawiły się prawdopodobnie w V–VI wieku n.e. dzięki Toltekom – przodkom Azteków i Inków, którzy nazwali je „tomatl”.

Pomidory w Europie

Do Europy pomidory trafiły w 1519 roku za sprawą hiszpańskiego konkwistadora Hernána Cortésa, który sprowadził je jako „złote jabłko” (pomme d’or). Początkowo traktowano je jako rośliny ozdobne i podejrzewano o toksyczność, co wynikało z ich podobieństwa do trujących roślin psiankowatych. Dopiero w XVII wieku pomidory zaczęto uprawiać i wykorzystywać w kuchni, zwłaszcza we Włoszech i Hiszpanii.

Pomidory w Polsce

Do Polski pomidory przywiozła królowa Bona, ale na stałe zagościły w diecie Polaków dopiero po II wojnie światowej. Wcześniej były uprawiane głównie jako rośliny ozdobne.

Etymologia nazwy „pomidor”

Nazwa „pomidor” pochodzi od włoskiego określenia „pomi d’oro”, co oznacza „złote jabłka”. W starszych publikacjach w języku polskim używane były jednak określenia „jabłko miłości” (u Syreniusza) i „jabłko złote” (słownik języka polskiego z 1861 r.). Nazwa „pomidor” rozpowszechniła się w piśmiennictwie dopiero w XIX wieku.